...تشنه ی راز

قالَ اِنّی اَعلَمُ مَا لَا تَعلَمُونَ ۳۰/بقره

...تشنه ی راز

قالَ اِنّی اَعلَمُ مَا لَا تَعلَمُونَ ۳۰/بقره

...تشنه ی راز

سکانس یک.
روزی که خدا ما آدمها را آفرید، وقتی که فرشته ها از خدا علّت را پرسیدند، خدا گفت: من چیزی میدانم که شما نمیدانید... و این، شد راز زندگی ما... رازی که، مجهول نیست اما، جایی در قلبـ♥ـمان، نهـــان است...
و این است راز نهان...

◇◆◇◆

سکانس دو.
"... عجب رازی در این رمز نهفته است. کربلا آمیزه ی کرب است و بلا. و بلا افق طلعت شمس اشتیاق است. و آن تشنگی که کربلاییان کشیده اند تشنگی راز است... آن شراب طهور را که شنیده ای، تنها تشنگان راز را مینوشانند و ساقی اش حسین است. حسین از دست یار مینوشد و ما از دست حسین... " فتح خون- شهید سید مرتضی آوینی

◇◆◇◆

راز نهان را دیدم و شناختم...و اینجا به بعد داستانم را نه راز نهان که تشنه ی راز می نامم و تشنه ی راز می خواهم...

◇◆◇◆◇◆◇◆

اینجا، دفتری ازشعرها و نوشته های من است... من آنها را روایت میکنم نه آنها مرا...

◇◆◇◆

التماس دعا

دنبال کنندگان ۱ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید
آخرین نظرات
يكشنبه, ۵ فروردين ۱۳۹۷، ۰۴:۳۷ ب.ظ

شکوفه ی سیب یا بادام

بهار جوانه زد و روی شاخه ها شکوفه کاشت.
درخت اما نپرسید شکوفه ی سیب یا بادام؟ سیب زرد یا سرخ؟ 
چون می دانست سیب باشد یا بادام؛ زرد باشد یا سرخ؛ به کمال اگر نرسد، یا با وزش بادی می میرد یا نارس چیده می شود و یا کرم می زند و سیاه از شاخه می افتد. 
درخت تنها دغدغه اش برای پایان فصل این است :
آیا من میوه های خوبی خواهم داد؟
.
.
.

کمال ما و فرزندان ما در چیست؟ 
زیبایی؟ هوش برتر؟ رفاه و راحتی؟ مدرک بالاتر؟ پول و امکانات بیشتر؟ 
یا بندگی بهتر خدا و سربازی بهتر مولا؟


کمال طلب باشیم؛ مثل درخت.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ فروردين ۹۷ ، ۱۶:۳۷
مهشید مصلحت جو
چهارشنبه, ۲۵ مرداد ۱۳۹۶، ۰۱:۴۱ ب.ظ

از بس امینی...

بوسیدنی محض تبرک، چهره ای خندان
رد کردمت هر صبح از آیینه و قرآن

می بینمت، می ریزد از دست خدا رحمت
یک سال شد هم سقف هستم با تو ای باران

عاشق تر از عاشق تر از عاشق تر از قبلم
تاکید دارم من بر این احساس جاویدان

هر روز برگ تازه ای در باغ می روید
هر روز خوش تر می شود این عشق بی پایان

چون تکیه دارم من به چشمانت، دلم قرص است
ای گم شده در هیبت و آرامشت طوفان

پوشیده ای برتن عبای آل پیغمبر
من هم کنارت می زنم دستی بر این دامان

من عاشقت هستم تو هم سرگرم اصراری
آیینه چیزی را نمیخواهد کند پنهان

ای عشق می بینم تورا هر روز لایق تر
از بس امینی می دهم حتی برایت جان


_____

۱. شعری که وسط کارتن های اسباب کشی شده تقدیم همسرم شد:/ 

و یک کیک خانگی. از جنس همین دل خوشی های ساده زیر یک سقف.

به مناسبت اولین سالگرد ازدواجمان. 


۲.یک سال گذشت...! 

مثلا ما هم پیر شدیم.


۳. امین هم که نام همسرمه میشناسید



۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۵ مرداد ۹۶ ، ۱۳:۴۱
مهشید مصلحت جو
سه شنبه, ۵ بهمن ۱۳۹۵، ۱۰:۰۸ ق.ظ

آتش...

برای آتش نشانان پلاسکو...

گرفت از شعله ای جانسوز قلبم ناگهان آتش

رسید از داغ سوزانش به مغز استخوان آتش

 

خبر با حجم دود و داد در اخبار پیچیده

گرفت از شهر پر آشوب چندین قهرمان آتش

 

چگونه آتش سوزان دل خاموش خواهد شد

که می بیند گرفته دامن آتش‌نشان آتش

 

نبردی نابرابر یک تَن و صدها تُن از آهن

گرفت آوار راهش را و برد از او امان آتش

 

صبوری تا کجا وقتی نمی دانم کجا مانده

که بی انصاف از او نگذاشت باقی یک نشان آتش

 

کسی که اهل پرواز است روزی پر زند حتی

اگر روی سرش آوار شد از آسمان آتش . . .

 

 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۵ بهمن ۹۵ ، ۱۰:۰۸
مهشید مصلحت جو
سه شنبه, ۱۱ آبان ۱۳۹۵، ۰۶:۵۸ ب.ظ

موسی وار...

پیشکشی تقدیم به حصرت سقا...


طاقتش طاق است او... دیگر چه وقت گفت و گوست

طفل تشنه پشت سر رودی خروشان رو به رو ست


مشک خالی کاسه ی صبر کسی لبریز کرد

ناله ها خوابید... فهمیدند در میدان عمو ست


تاخت بر دشمن... چه موسی وار لشکر را شکافت
دل به دریا میزند دریادلی در جست و جوست


نخل ها لرزان و دشت از هیبتش آتش فشان

آب از شوق وصال یار در حال وضوست


موج روی موج بر دستان او آویختند

او که باشد آب سربالا و دنیا زیروروست


"آبرویم را نریز از آب روی من بنوش"
رود غرق التماس و تشنه ی لب های اوست


بعد از او خشکید آبش... چیست جریان فرات؟
اشک رود از دست سقا یا عرق از شرم دوست...؟



اردیبهشت ماه 1395





پی نوشت:

۱.شعر نسبتا قدیمی بود اما مینویسم چون دلتنگیم هم قدیمیه..


۲. حالتان کربلایی و حال کربلایی تان مستدام... التماس دعا




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۵ ، ۱۸:۵۸
مهشید مصلحت جو
شنبه, ۲۸ فروردين ۱۳۹۵، ۰۲:۴۹ ق.ظ

به شوق تو

هر صبح به شوق تو ز مشرق زده خورشید

تصویر تو در آینه اش بود... درخشید

 

تو شاه خراسانی و سلطان دل ما

تا خود دل سرگشته ی مارا چه بنامید

 

با اذن دخول آمده یک زائر سائل

از باب جواد آمده از خویش نرانید


تا سفره ی احسان تو پهن است، کبوتر،

حتی پی یک دانه در این صحن نچرخید


زائر که ثوابش شده حج های هزاران*

اقرار کند کعبه خودش گرد تو گردید

 

در کوی طبیبانه ی تو معجزه عادی ست

کوری به حرم آمد و برگشت و چه ها دید...


تقدیم امانات حرم تا به قیامت

این دل که سپردم به امین دلبر مهشید...**

  

94.11.15

 



 

_________  

پاورقی:

*امام رضا- علیه السلام - به یکی از دوستانش نوشت: به دیگر دوستان و علاقمندان ما بگو: ثواب زیارت ـ قبر ـ من معادل است با هزار حج. «مستدرک الوسائل، ج 10، ص 359، ح 2»


**امین نام همسر بنده هست.


پی نوشت:

این شعر مربوط به بهمن ماه پارساله... دوران نامزدی و عقد ما... و پیشکش من به امام رضا وقتی همسرم در کشاکش اون دوران روانه ی مشهد بودند و الی آخر... 

که به علت همون مشغله ها و مشغولیهای اون دوران فرصت نشده بود زودتر بیام و اینجا بنویسمش..


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ فروردين ۹۵ ، ۰۲:۴۹
مهشید مصلحت جو
چهارشنبه, ۲۵ آذر ۱۳۹۴، ۰۲:۴۳ ق.ظ

قسم به عشق...

نه اینکه گفتن از تو برایم عادت نیست

مرا به وقت بیانت قرار و طاقت نیست


شبیه آدم لالی که غرق فریاد است

بیان عشق تو سخت و سکوت راحت نیست


قسم به عمر گرانی که پای من دادی

به هر شبی که مریضش منم، "تو" خوابت نیست...! ،


به لای لایی و هر نغمه ای که خوابم کرد

که هیچ ساز و صدا مثل آن نوایت نیست ،


قسم به رنج و عذابی که داده ام دستت

به "لا تقل لهما اف"(1) که این سزایت نیست ،


قسم به شیر حلالت ، "فصالهُ عامین"(2)

که حمل "وَهناً علی وهن"(2) جز صلابت نیست ،

 

قسم به آیه ی "بالوالدین احسانا"(3)

(که تا ابد هدفم غیر از این ارادت نیست...) ،


به شرح آیه ی "جناتُ عدن"(4) و ما فیها

که آن بهشت تویی، خاک زیر پایت نیست ،


94.9.22


دوستت دارم مادر.....




پیوست:

(1) (3) وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا إِمَّا یَبْلُغَنَّ عِندَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ کِلاَهُمَا فـلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ...(اسراء23)

و به پدر و مادر [خود] احسان کنید اگر یکى از آن دو یا هر دو در کنار تو به سالخوردگى رسیدند به آنها [حتى] اُف مگو !


(2) وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلی‏ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ فی‏ عامَیْنِ أَنِ اشْکُرْ لی‏ وَ لِوالِدَیْکَ إِلَیَّ الْمَصیرُ(لقمان14)

و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کردیم مادرش او را با ناتوانی روی ناتوانی حمل کرد ( به هنگام بارداری هر روز رنج و ناراحتی تازه ای را متحمّل می شد ) ، و دوران شیرخوارگی او در دو سال پایان می یابد ( آری به او توصیه کردم ) که برای من و برای پدر و مادرت شکر بجا آور که بازگشت ( همه شما ) به سوی من است!


(4) جَنَّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَها تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُمْ فیها ما یَشاؤُنَ(نحل31)
بهشتهای جاویدان
که در آن داخل می شوند رودها از زیر [ درختان ] آنها روان است در آنجا هر چه بخواهند برای آنان [ فراهم ] است.

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۰۲:۴۳
مهشید مصلحت جو
چهارشنبه, ۲۵ آذر ۱۳۹۴، ۱۲:۴۸ ق.ظ

مخاطب خاص!

شعری که مخاطبش یک نفر باشه نیازی به انتشار عمومی نداره... مخصوصا که اون یک نفر پیش خودت باشه! میدونم...
مثل شعر قبلی...
.
.
اما خوب مثلا فرض کنید شما حضار توی دربار هستین ؛ وقتی شاعری در وصف پادشاه(چه چیزا-_-) شعر میگه !
قاعدتا چند نفر باید باشن که یه به بهی بگن ؟ دستی بزنند...؟
الان قشنگ قانع شدید؟ :/ :D

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۰۰:۴۸
مهشید مصلحت جو
چهارشنبه, ۸ مهر ۱۳۹۴، ۰۲:۱۶ ق.ظ

شعری تقدیم به بهترینم


خندان رفتم به آشپزخونه...مادرم داشت پای گاز غذا رو هم میزد. خواهرم هم بود. داشتند حرف میزدند که پریدم بین فاصله ی دوتا جمله شون : "یه شعر جدید گفتم"
یک ثانیه به احترام حرفم مکث کردند و بعد بدون حتی درجه ای تکان دادن سر یا گردن، یا تغییر موقعیت یا حتی حالت چهره که بشه اسمش رو واکنش گذاشت، به حرفهاشون ادامه دادند:|
گفتم : این بار شعرم فرق میکنه. خاصه.
خواهرم چشماش رو شبیه خط نازک کرد و گفت : لابد سیاسی گفتی؟-_-
گفتم : نه... این بار شعرم مخاطب خاص داره^__^
گفت : مذهبی گفتی دیگه... و جوری که فکر میکرد محتوای شعرم هم حدس زده گفت : مخاطبش هم ائمه اند.
گفتم : نه این بار مخاطبش عشقمه... عشقممم...^__^
و درحالی که چشمان گرد خواهر و مادرم و ملاقه ی دست مادر هرسه به سمت من برگشته بود، دویدم به سمت اتاق و مریم هم پشت سر من دوید تا دستش برسه به کاغذهای روی میز و زودتر شعرم رو بخونه...
۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۴ ، ۰۲:۱۶
مهشید مصلحت جو
دوشنبه, ۱۹ مرداد ۱۳۹۴، ۰۸:۲۹ ب.ظ

سکوت کرده زبانم، و این تمامِ من است...

بعد از مدت نسبتا زیادی سکوت، شعری در وصف حال زبانِ زبان بسته ی من:

گویی زبان مجرم من را بریده اند
از من برای اینکه به جز شر ندیده اند

شاید که حرف بی عملم خسته کرده شان
تنها تکان خورنده ی من نیز، چیده اند!

یا بس که گفته اند: زبان در دهان بگیر
دورش به زور، پیله ی دندان تنیده اند

یا بس که از من و هنرم گفت، آمده ند
از طعم زغنبوتِ! وجودم چشیده اند...

چون هم دروغ گفته و هم سم! خورانده شان
جور مضاعفی به حسابش رسیده اند!!

شاید که سکته کرده و حتی که شایعه ست
گفته ند بوق ممتدی از آن شنیده اند

یا این فقط تمارض او تا رهایی است
چون دیده از فقس همه مرغان پریده اند

من کار خود کنم که مرا با زبان چه کار؟
تا دست و پا و سر همه بر این عقیده اند...




مهشید مصلحت جو 94.5.14

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مرداد ۹۴ ، ۲۰:۲۹
مهشید مصلحت جو
دوشنبه, ۱۵ تیر ۱۳۹۴، ۰۷:۲۷ ب.ظ

آینه را زمین بینداز...

.
.
آینه را رو به صورتش گرفته بود و با سرعت میدوید تا خدا.

اما هیچ وقت به خدا نرسید...

چون میدوید تا "من" به خدا برسد!
.
.
.
نرسیدنش به کنار...

درد را وقتی حس کرد که زمین خورد

و خرده آینه های آن "من"

تمام صورتش را زخمی کرد....
.
.
.
آینه را  زمین بینداز

قبل از آنکه زمین بیندازدت...





پ.ن: آیا هرکس که اشتباهش را فهمید همیشه زمان و راه به جبران دارد...؟


۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ تیر ۹۴ ، ۱۹:۲۷
مهشید مصلحت جو